The Witcher 2, 15 Yılda Hala En İyi Oyunlardan Biri!
The Witcher 2: Assassin of Kings, 15 yıl sonra bile görsel olarak etkileyici bir deneyim sunuyor. Temeria’nın kralı adına yanmakta olan bir şehri temizlerken, kırmızı ve turuncu tonlarıyla dolu bu dünyada Geralt’ın kılıcını bir La Valette askerinin göğsünden çekerken bir an durup hayran kalıyorum.
Oyun, 15 yaşına girdi ve ben de yaklaşık bu kadar zamandır oynamamıştım. Xbox için özel olarak kalmış birkaç oyundan biri olduğunu yeni fark ettim. 2020 model HP Pavilion oyun bilgisayarımda neredeyse Witcher 3 kadar iyi görünüyor. Geralt’ın ikinci macerasını neden bu kadar çok unuttuğumuzu anlamıyorum, kendim de dahil. Ancak The Witcher 4 öncesinde serinin köklerine geri dönmek, yalnızca tatmin edici değil, aynı zamanda gelecek için heyecan verici bir deneyim sunuyor.
Üzgünüm ki PS4 ve PS5 kullanıcılarına The Witcher 2’nin harika bir oyun olduğunu bildirmek zorundayım. Zaman, bu oyunun kalitesini azaltmadı; en iyi Witcher oyunları arasında yer alıyor ve PC versiyonundaki geliştirmelerle, CD Projekt Red’in bunu Sony konsollarına taşımadığı için gerçekten kaybedilen bir fırsat.
Oyun, Kral Foltest’in metresine saldırdığı sırada başlıyor. Bu, ilk oyundaki olayları hatırlamak için harika bir yol; tıpkı Witcher 3’te olduğu gibi, önceki oyundan seçimleri aktararak veya varsayılan ayarlarla başlayabiliyorsunuz. Geliştiricinin anlatım yetenekleri her zamanki gibi keskin, Geralt’ın Vernon Roche ile yaptığı konuşma beni hemen içine çekiyor: Kralı öldürmedi, aslında serbest bırakılmalı.
CD Projekt Red’in harika anlatıcılarıyla çalıştığına şüphe yok. Ancak The Witcher 2’nin, halefine benzerlik gösterdiği de bir gerçek. Burada, The Witcher’ın formunu ve akışını geliştirdiler; iksir yapımı, Witcher işaretleri, kılıç dövüşü ve toksisite gibi unsurlar mevcut. Tek dikkat çeken eksiklik, Witcher Duyularını kullanmak için tamamen hareketsiz kalmak zorunda kalmak ve en küçük kulübeye girdiğimdeki kısa yükleme ekranlarıydı.
Ancak The Witcher 3’te görmediğimiz bir mekanik var: ikna. Bir diyalog seçeneğinin yanındaki yeşil göz simgesini seçerek Foltest’in adamlarından birini köylüleri dövmekten vazgeçirmeye çalışıyorum ama başarısız oluyorum. Belki de kırmızı göz simgesiyle gösterilen zorbalık daha uygun olurdu? Yakın bir bakışla, tamamen kaçırdığım bir etkileşimi görüyorum: zihin kontrolü.
Ya da daha spesifik olarak, Axii. Bu, Wild Hunt’ta Geralt’ın iradesine zayıf zihinleri eğmek için kullandığı en sevdiğim sihirlerden biriydi. Neyse ki işe yarıyor ve askerler kaçıyor.
İkna, korkutma ve manipülasyon mekanikleri üçüncü oyunda daha da geliştirilmişken, The Witcher 2’deki sadeliği dikkat çekici. Bu, sonraki oyunlar için temel taşları oluşturuyor; CD Projekt Red’in serinin ikonik seçim ve sonuç anlarını test ettiği çerçeve.
Ama bir sorun var: dövüş. Geralt’ın ileri yuvarlanmaları yavaş ve hantal, yavaş kılıç darbeleri de gruplar halinde saldırıldığında hızlı bir felaket tarif ediyor. Kalabalık kontrolü onun en güçlü yanı değil ve hedef kilitleme sistemi de saldırılarımı odaklamada daha çok engel teşkil ediyor. Igni’ye geçmek, Aard’ın yavaş yenilenme süresine karşı hoş bir mola, ama elbette, Witcher 3’teki hızlı işaret atma özelliğini özlüyorum.
İksir yaparken veya kullanırken meditasyon yapmanın gerekliliği beni sinirlendiriyor ama bu oyunun bir geçiş aşaması olduğunu kendime hatırlatıyorum. Şimdi düşünmek zor, ama The Witcher 3, The Witcher 4 için de benzer bir geçiş. Bir gün Ciri’nin macerasını elime aldığımda ve geliştiricinin bize sunduğu tüm yeni özelliklere hayran kaldığımda, muhtemelen Geralt’ın son macerasını tekrar oynayıp yeni oyunda özlediğim şeyler hakkında şikayet edeceğim.
CD Projekt, her zaman bir adım önde olmayı başarıyor. 15 yıl sonra The Witcher 2’yi oynamak, mükemmelliğin inşa aşamaları olmadan elde edilemeyeceğini hatırlatıyor. Şimdi, eğer müsaade ederseniz, biraz Scoia’tael avına çıkmam lazım.
